صبح كه خورشيد زيبايي شب را با درخشندگي خود ميپوشاند

باد همچون كودك به وجد آمده از ديدار مادرش در ميان شاخه هاي درختان چرخ مي زد.

من،

به صلابت درختان كه با غرور به هم راهي باد مشغول بودند،

به فرياد پر اضطراب برگ ها از ريختن و مردن،

كه محكم شاخه را چسبيده بودند تا روز ديگري هم باشند و اضطراب با شاخه بودن را چند روز بيشتر داشته باشند

و خنده هاي مست و مغرور درخت را در كشاكش باد ببينند نگاه مي كردم.

اي خدا، من تو را مي خواهم

براي

نوازش نسيم صبگاهي،

يك همسفر ساكت،

جاده هاي كه بي وجود تو پيمودن آن ترسناك به نظر مي رسد،

ديدن فردا ها،

يك روز خنكي  تابستان،

آسايش خودخواهانه ام در اوج نيازم به تو، تو را مي خواهم،

مرا ببخش كه تو را به خاطر تو نمي خواهم